Μὲ ἰδιαίτερη κατάνυξη καὶ πνευματικὴ συγκίνηση ἐτελέσθησαν οἱ ἱερὲς ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Μολυβδοσκεπάστου, ὅπου πλῆθος πιστῶν ἀπὸ τὴν εὐρύτερη περιοχή προσῆλθε γιὰ νὰ μετάσχει στὸ Θείον Δρᾶμα καὶ νὰ τιμήσει τὴν Ταφὴ τοῦ Κυρίου.
Οἱ κώδωνες τῆς Μονῆς ἠχοῦσαν πενθίμως, προσκαλοῦντας τοὺς πιστοὺς εἰς προσευχὴ καὶ περισυλλογή. Τὸ ἑσπέρας ἐτελέσθη, μὲ ἐκκλησιαστικὴ εὐπρέπεια, ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἐπιταφίου Θρήνου, καθ’ ἣν οἱ ἱεροὶ ὕμνοι τῆς Ἐκκλησίας ἀνέδειξαν μὲ θεολογικὸ βάθος τὸ μυστήριο τῆς Θείας Κενώσεως καὶ τῆς ἑκουσίας Ταφῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Στὸ ἐπίκεντρο τῆς λατρευτικῆς συνάξεως εὑρέθη ὁ Ἐπιτάφιος, περιτέχνως κεκοσμημένος μὲ ἄνθη, σύμβολον τῆς ζωῆς ποὺ ἀναβλύζει μέσα ἀπὸ τὸν θάνατο. Ἡ περιφορὰ αὐτοῦ ἐπραγματοποιήθη πέριξ τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς, μέσα σὲ ἀτμόσφαιρα σιγῆς καὶ εὐλαβείας, μὲ τοὺς πιστοὺς νὰ ἀκολουθοῦν κρατοῦντες ἀναμμένα κηρία, ψάλλοντες τὰ Ἐγκώμια καὶ βιώνοντες τὸ μέγα μυστήριο τῆς Σταυρικῆς Θυσίας.
Τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν προέστη ὁ Καθηγούμενος τῆς Μονῆς, Γέρων Ἀρσένιος, πλαισιούμενος ἀπὸ τοὺς πατέρας τῆς ἀδελφότητος, οἱ ὁποῖοι, μαζὶ μὲ τὸν εὐσεβῆ λαό, προσηύχοντο πρὸς τὸν Ἐσταυρωμένον καὶ Ταφέντα Χριστόν. Διὰ τῆς κοινῆς ταύτης προσευχητικῆς ἐμπειρίας ἀνεδείχθη τὸ βαθὺ νόημα τῆς ἡμέρας: ὁ Χριστὸς «ἐτάφη σαρκί», κατέρχεται εἰς τὸν Ἅδην ἵνα συντρίψῃ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου καὶ χαρίσῃ τῷ ἀνθρώπῳ τὴν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως.
Ἡ ζῶσα συμμετοχὴ τῶν πιστῶν στὴν Ἱερὰ Μονὴ Μολυβδοσκεπάστου ἐπιβεβαιώνει διαχρονικῶς τὸν ἄρρηκτον δεσμόν τῆς τοπικῆς κοινωνίας μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν ἱερὰ παράδοση. Στὴν ἀκριτικὴ ταύτη Μονή, ἡ ὁποία ἵσταται πλησίον τῶν ἐλληνοαλβανικῶν συνόρων, ἀναδεικνύεται ἔμπρακτα ἕνας τόπος πνευματικῆς πνοῆς καὶ ἀνεφοδιασμοῦ· ἕνα ζῶν καταφύγιο πίστεως, τὸ ὁποῖο ὑπερβαίνει σύνορα καὶ διαχωρισμούς. Ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς Παναγίας, ἡ Μονὴ καθίσταται σημείον συναντήσεως καὶ ἑνότητος τῶν λαῶν ἔνθεν καὶ ἔνθεν, καλλιεργοῦσα δεσμοὺς εἰρήνης, ἀδελφοσύνης καὶ κοινῆς ἐλπίδος, ἐν τῷ ἀνεσπέρῳ φωτὶ τῆς Ἀναστάσεως.
